Op de lijst van vakantiebestemmingen staat de planeet Pandora niet bepaald hoog. Het is er stoffig en grauw, er is geen plant te vinden en zelfs het kleinste beestje rukt zonder pardon een arm van je lichaam. Ondanks al die minpunten is er één reden waarom mensen van overal vandaan komen naar deze planetaire zandbak: de ‘Vault’. In deze legendarische kluis bevinden zich onvoorstelbare schatten, waarover de gekste verhalen de ronde doen. In Borderlands kies je uit één van vier avonturiers op zoek naar de Vault. Tijdens die zoektocht - waar je zo’n tien uur mee zoet bent - schiet je massa’s monsters en bandieten aan gort, maak je vrienden en vijanden, vergaar je jouw fortuin en vind je wapens. Over de vrachtladingen aan wapens die je zult vinden, vertellen we later meer. Eerst willen we een viertal schatzoekers introduceren.


Wapens maken de man
Allereerst Roland, de Soldier. Deze doorgewinterde professional is vertrouwd met shotguns en machinegeweren. Als het hem of zijn team te druk wordt, kan Roland een turret neerzetten, die automatisch op vijanden schiet en zijn maten beschermt. Als je echter liever geen bloed op je nieuwe kleren ziet, is de Hunter Mordecai een goede keus. Met zijn precisiewapens legt hij met gemak op grote afstand mens en beest om. Als iemand onverhoopt dan toch bij hem in de buurt komt, staat hij klaar met een pistool en zijn bloeddorstige valk. Brick de Berserker mengt zich daarentegen met liefde in het strijdgewoel en slaat z’n enorme vuisten met (soms iets te veel) plezier in het rond. Als het moet, wil hij desnoods ook wel met explosieven zijn tegenstanders naar de eeuwige jachtvelden sturen. Maar mocht je toch liever op de subtielere toer gaan, kun je altijd nog kiezen voor de mannenverslindende Lilith. Deze verleidelijke Siren beheerst de elementen en heeft de gave om onzichtbaar te worden, om vervolgens met een krachtige schokgolf haar obstakels uit de weg te ruimen.


Met het kiezen van je personage word je losgelaten op de stofplaneet Pandora. Al snel maak je kennis met een mysterieuze vrouw en een behoorlijk maffe robot, die je helpen bij je zoektocht naar de Vault. Tijdens je reis zul je met het voltooien van quests en het doden van vijanden ervaringspunten verdienen, waardoor je in niveau stijgt. Die quests gaan voornamelijk over het vinden van de Vault, maar je wordt ook regelmatig gevraagd om andere klusjes op te knappen. Planten verzamelen, minuscule bandietenkoningen vermoorden, dat soort werk. Vanaf level 5 krijg je met elk level een punt, die je kunt besteden aan één van de 21 talenten. Deze talenten geven je bonussen, die onder andere jouw vaardigheid met bepaalde wapens of jouw Active Skill verbeteren. Los van het gebruikelijke stijgen in niveau, word je ook steeds beter in het hanteren van de vele wapens in het spel. Naarmate je een wapentype vaker gebruikt, doe je meer schade, schiet je nauwkeuriger en lukt het je sneller te herladen. Ook al ben je vrij om te kiezen wat voor schiettuig je gebruikt, het loont dus om trouw te blijven.


Style over substance
Borderlands heeft een aparte visuele vormgeving. In plaats van zo realistisch mogelijke graphics, heeft Gearbox ervoor gekozen om alles in een cel-shaded jasje te steken. Dat is jammer voor de mensen die hoopten überscherp gerenderde Pandoraanse(?) zandkorrels te kunnen tellen, maar dat vinden wij niet zo belangrijk. Soepel draaiend op de Unreal 3 engine, onderscheidt Borderlands zich met een tekenfilmachtige stijl van de massa’s andere schietspellen die nog altijd op het dode spoor van fotorealisme zitten. Bovendien onderstreept de cartooneske stijl de dik aangezette figuren die je tijdens het spelen tegen zult komen. Het spel heeft een wat maf en campy gevoel voor humor, zoals bij de introducties van vrienden en vijanden. Door de prima voice acting komt die humor goed tot z’n recht, en dat samen met de graphics, levert het meest stijlvolle game van het jaar op.


De astronomische hoeveelheden aan wapens waarmee in de pers geslingerd is, zal weinigen ontgaan zijn. Ontwikkelaar Gearbox heeft een systeem ontworpen dat schietijzers procedureel, oftewel ‘on the fly’, genereert. Elk wapen ziet er daardoor net iets anders uit dan z’n broertje en heeft ook net iets andere specificaties. Regelmatig kom je ook een wapen tegen waarvan de kogels een speciaal effect hebben. Denk bijvoorbeeld aan de kans om iemand in brand te zetten of te elektrocuteren. Niet dat je jouw ideeën over vuurwapens op de schop hoeft te gooien, want al die blaffers vallen nog steeds in de gebruikelijke categorieën van pistolen, machinegeweren en raketwerpers. Eerlijk gezegd, zodra je het uiterlijk van de wapens wegdenkt, verschilt Borderlands niet zo veel van games als Diablo 2 of Sacred.


Het wiel opnieuw uitvinden
Waar Borderlands wel afwijkt van de meeste Hack & Slash games is het feit dat je vanuit het eerste persoonsperspectief de trekker overhaalt. Het shooter/RPG-genre kent niet zoveel van dergelijke titels. Sterker nog, met Borderlands meegerekend komen we uit op… uhm, vier? Qua gameplay lijkt het spel nog wel het meeste op Hellgate: London. In dat langverwachte, maar uiteindelijk geflopte, spel was het mogelijk om met één klasse te schieten als in een First Person Shooter. Net als in Hellgate: London help je hele volksstammen om zeep, verzamel je wat ze laten vallen, ben je altijd op zoek naar het allersterkste wapen en red je ondertussen de wereld. En net als bij andere spellen á la Diablo, is Borderlands bijzonder verslavend. Het is ons al meerdere keren overkomen dat we naar de klok keken en moesten vaststellen dat we onze aangeraden acht uur slaap niet meer gingen halen. De drang om steeds betere wapens en energieschilden te vinden en de verleiding om nog één quest te voltooien, vormen samen de grootste aantrekkingkracht van Borderlands. Aan de andere kant kent de gameplay van Borderlands flink wat kleine en grote gebreken.


Soms lijkt het wel alsof Gearbox het wiel opnieuw probeert uit te vinden, met weinig succes. Als we naar vergelijkbare games kijken, missen we in Borderlands allerlei mogelijkheden en gemakken die we inmiddels als een standaard beschouwen. Het bedienen van je inventory is duidelijk niet met een muis in gedachten ontworpen, en het doorgaans eenvoudige kopen van een wapen blijkt bijzonder omslachtig. Daar houdt het niet op, want een kist waar je jouw verzamelde schatten en wapens kunt opslaan en delen met jouw andere karakters, is kennelijk ook een overbodige luxe. Het verzamelen van rijkdom wordt bovendien al snel niet belangrijk meer, omdat je weinig met het vergaarde geld kunt doen. En het vinden van allerlei kleding en bescherming speelt nauwelijks een rol, want je hebt naast vier wapens alleen een slot voor een schild en een voorwerp dat wat bonussen geeft. Vergelijk dat maar eens met elk ander noemenswaardig spel van dit type.


Bovenstaande punten zou je nog kunnen wegzetten als muggenzifterij, maar een hoop kleine minpuntjes trekken het niveau van Borderlands omlaag. Om te beginnen is één skill te weinig en spelen alle klassen hierdoor praktisch hetzelfde. Tuurlijk, je kunt je binnen een klasse specialiseren, maar in de vijftien uur die je nodig hebt om het spel uit te spelen, verander je nauwelijks van speelstijl. Er wordt vrijwel niets gedaan om het repetitieve van dit genre te vermijden. Waar nog wel een poging gedaan wordt, is bijvoorbeeld het gebruik van voertuigen. Hiermee kun je een stuk sneller op je bestemming aankomen. Voordat je gaat fantaseren over exotische wapens op dito auto’s - die zijn er niet. Je krijgt de keuze uit een machinegeweer of een raketwerper en dat is het. Aan het uiterlijk van jouw vierwieler mag je hooguit het kleurtje veranderen. Als we dan denken aan de tientallen soorten vizieren voor een revolver, snappen we het niet helemaal.


Verslavend en frustrerend
Nu is Borderlands voor een groot deel ook een schietspel, dus het één en ander valt nog wel te vergeven. De manier waarop je critical hits scoort, is bijvoorbeeld erg slim gevonden. Normaal is dat puur op basis van kans, maar in Borderlands wordt dit bepaald door waar je op schiet. Elke soort vijand heeft een zwakke plek. Bij mensen is dit – verrassing! – het hoofd, maar als je een kudde 'Spiderants' tegenkomt, doe je er verstandig aan om juist op hun achterlijven te schieten. Mocht het gebeuren dat je gezondheid opraakt, val je op de grond en moet je knokken voor je leven. Als je in die positie iemand weet neer te schieten, sta je weer op met een beetje levenskracht. Dit werkt vergelijkbaar met Left 4 Dead en houdt de vaart er goed in. Zodra je door het woestijnlandschap wandelt, monsters met uitsterven bedreigt en de dollarteller omhoog ziet schieten, is het goed vertoeven op Pandora. Het spel wordt daarnaast een stuk leuker en uitdagender als je het met z’n vieren speelt. Als je kijkt naar de verschillende klassen, wordt het al snel duidelijk dat het de bedoeling is om niet in je eentje op pad te gaan.


Jammer dat het dan zo frustrerend is om online te spelen. Borderlands maakt gebruik van Gamespy Online en het werkt ronduit slecht. Er zijn games zat, maar omdat niemand de router goed instelt, kun je maar heel weinig games in. Als je eindelijk een game hebt gevonden waar je ongeveer hetzelfde level bent als de rest, kun je nog steeds niet rustig achterover leunen. De serverlijst bevat vrijwel geen informatie, dus je hebt geen idee of je überhaupt wel een goede verbinding hebt met de host. Pas toen we Gameranger gebruikten, wisten we fatsoenlijke servers te vinden. Voice chat is mogelijk, maar je kunt niemand muten. Best wel tekenend voor het spel, want een hoop lijkt maar voor de helft te zijn uitgedacht. We zijn benieuwd wat de lead designer heeft gerookt toen hij deze beslissingen nam, want de online multiplayer is om te huilen. De beste manier om Borderlands te spelen, is samen met wat vrienden via een lokaal netwerk.


Conclusie
Borderlands is een spel met twee gezichten. Aan de ene kant ziet het er vet uit, heeft het een gezond gevoel voor humor en speelt het lekker verslavend. Aan de andere kant komt de gameplay uit het jaar nul en is de online multiplayer heel matig geregeld. Als Gearbox Software hier en daar wat van Blizzard had afgekeken, was Borderlands een steengoede titel voor de pc geweest waar je nog maanden mee bezig had kunnen zijn. Zoals het nu is, kun je hem beter halen voor de Xbox360. Het spel krijgt daarom drie sterren. Als je wat mensen kent waarmee je samen co-op kunt spelen, mag je daar gerust een ster bij optellen.

Pluspunten:
+ Originele stijl
+ Goede graphics
+ Enorme hoeveelheid wapens

Minpunten:
- Snel repetitief
- Diablo 2 is moderner
- Multiplayer faalt technisch