In Hollywood deden ze er wat langer over, maar in gamesland is het ‘rebooten’ van gameseries nu al in volle gang. Vervelend genoeg valt het resultaat vaak tegen. En we houden ons hart vast voor Medal of Honor, Syndicate en X-Com. In plaats van de vloek der reboots te doorbreken, volgt Aliens vs. Predator de trend helaas met de loyaliteit van een Drone voor z’n Queen.
Een dag als geen ander in het Aliens universum
De opzet is het gebruikelijke riedeltje. De almachtige Weyland-Yutani Corporation probeert weer eens wat Aliens als oorlogswapens te trainen, wat uiteraard grandioos in de soep loopt. De Marines worden gestuurd om de rotzooi op te ruimen, maar ondanks hun genoemde ervaring met de ‘bugs’ blijft er al snel maar één marinier over die weet waar de loop van een Pulse Rifle naar hoort te wijzen. Ondertussen is er een kleine groep Predators die onderzoekt waarom enkele jonge jagers zijn verdwenen en een afschuwelijk gedrocht tegen het lijf lopen (fans van de franchise weten waar ik het over heb).
De singleplayer is niet erg sterk. In vergelijking met Aliens vs. Predator 2 en zeker zijn uitbreiding Primal Hunt is de onderlinge verwevenheid erg simpeltjes, maar ook individueel stijgen de campagnes niet boven de middenmaat uit. Met name bij de Marine campagne gaan er een paar dingen goed mis. De spanning bijvoorbeeld. De eerste paar missies als marinier zijn uitstekend. Je loopt moederziel alleen door een dode kolonie waar overal de tekenen van klauw- en tandgerelateerde dood te zien zijn, terwijl je bewegingssensor bijna treiterend je zenuwen geselt. In een club met pompende muziek en knipperende lichten moet je slaan en schieten alsof je leven er van afhangt; duidelijk het hoogtepunt van de hele Marine verhaallijn. Het is jammer dat het daarna nooit meer echt interessant wordt. We geven niks om het redden van een hoge officier die we precies twee seconden hebben gezien tijdens de introductie cutscene. We geven niks om het redden van een soldaat wiens enige karaktereigenschap een nationaliteit is. De lichten zijn vaker aan dan uit en je kunt aanvallende Facehuggers automatisch opvangen met je hand. Serieus.
De Predator verhaallijn doet het beter. Je bent slechts een jonge jager die zich nog moet bewijzen. Terwijl je met behulp van onzichtbaarheid en warmtevisie vrolijk op brute wijze de hoofden van mensen en androïdes verzamelt, ontdek je een monster waar zelfs een doorgewinterde Predator zenuwachtig van wordt. Opvallend is wel dat je pas ruim over de helft van de campagne de mogelijkheid krijgt om Aliens met een speciale visiemodus te zien.
De Alien verhaallijn werkt daarentegen niet helemaal lekker. Los van het feit dat hij voorbij is voordat je het weet, moet je het ook doen zonder een duidelijke tegenstander en is het einde behoorlijk abrupt. Daarnaast ben je vooral bezig te wennen aan de besturing van het beestje.
Omdat een besturing niet ingewikkeld genoeg kan zijn…
Misschien heeft Rebellion geen drie achter de naam geplaatst in de hoop dat niemand zou denken aan de superieure besturing van Monolith’s Aliens vs. Predator 2. De ontwerpers hebben het namelijk voor elkaar gekregen om meer knoppen nodig te hebben om minder te kunnen doen. In AvP2 kon je als Alien op iets afspringen met de druk op een knop. In dit deel moet je onderscheid maken tussen springen als beweging of aanval. Met springen moet je letten op de vorm van je crosshair voordat je op spatie drukt, anders maak je een laf hopje. Met aanvallen moet je eerst de focus mode inhouden, richten zodat het doel automatisch wordt geselecteerd en klikken. Vergeet een stap – niet ondenkbaar in de chaos van een vuurgevecht – en je slaat met luid gegrom in de lege lucht, waardoor je snack zich omdraait en je op een shotgun salade trakteert. Geen enkel ras kan meer bukken, vermoedelijk omdat Rebellion het niet voor elkaar kreeg om daar minder dan vier knoppen voor nodig te hebben.
De Predator laat zich gelukkig beter besturen, al zit je wel weer met een aparte vuurtoets voor de vier afstandswapens. Waarschijnlijk om ruimte te maken voor het mêleesysteem, dat gelukkig nog best goed in elkaar zit. Je hebt een lichte aanval (linkermuisknop), zwaar (rechts) en afweren (beide tegelijk). Het knokken werkt op een steen-papier-schaar-manier en is simpel genoeg om snel onder de knie te krijgen, maar tijdens een ‘close encounter of the worst kind’ moet je nog altijd snel nadenken om niet het loodje te leggen. Een leuke bonus is dat je een verdoofde vijand op uitzonderlijk meedogenloze wijze kunt afslachten met een Trophy Kill. Hiermee begin je een animatie waarbij je slachtoffer minstens één lichaamsdeel kwijtraakt. Er zijn aardig wat Kills en het is bijzonder bevredigend om na vijf seconden vol adrenaline als Predator met je vingers zacht spinnend langs de ruggenwervels van een nog altijd angstig kijkende marinier te glijden.
Survival of the fittest
De multiplayer is zonder twijfel het sterkste deel van het spel. De rassen worden optimaal gebruikt in de vele spelmodi. Denk aan Deathmatch met de drie rassen als teams of Infestation, waarin een enkele Alien een team van Marines moet uitmoorden. Elke dode marinier komt terug als Alien, wat al snel tot hectische taferelen leidt. De balans is heel behoorlijk gedaan, zeker sinds de Predator een beetje is ingeperkt met een recente patch. Kort na de release kon het spel zich nog meten met Modern Warfare 2 in hoe slecht de multiplayer functioneerde, maar nu er dedicated servers draaien is het een stuk beter. Toch blijft AvP2 makkelijker en sneller in het gebruik dan AvP3. Alleen al het feit dat je door allerlei menu’s moet voordat je in een game zit, laat zien dat gebruiksgemak niet hoog op het lijstje stond van Rebellion.
Een zwak punt van de multiplayer is ook dat Stealth Kills (Trophy Kills, maar dan van achteren) op grote schaal worden misbruikt. Het probleem is dat vrijwel niemand de Stealth Kills gebruikt waar die voor bedoeld is. Spelers zien de finishing move slechts als een makkelijke manier om punten te krijgen. In plaats van te vechten, rennen ze tot ze achter je staan en drukken dan op een knopje. Dat leidt soms tot polonaiseachtige situaties, wat niet echt de bedoeling kan zijn geweest. De Ranked Matches die je speelt om extra skins te verdienen blijven bovendien lijden onder host migrations en lag. En als er iets is dat de meleegevechten verpest, dan is het wel een Alien die op onverklaarbare wijze achter je verschijnt en jouw executeert, terwijl hij een halve seconde geleden recht voor je stond.
De presentatie van het spel is uitstekend. Zelfs op medium met DirectX 10 ziet het spel er prachtig uit. Sterker nog, met 16GB aan benodigde schijfruimte was een detailniveautje minder ook wel goed geweest. De omgevingen zien eruit alsof ze zo uit de films komen en het detail van alle monsters is verbluffend. Zonder een DirectX 11 kaart konden we helaas niet zien hoe de Aliens er uitzien met tesselation, maar ook zonder is het ruimschoots voldoende. Het geluid is ook prima en roept met gemak de sfeer op van de films, met uitzondering van de warmtevisie en de Smart Gun. Om onheldere redenen klinken die totaal niet als in de film, wat toch wel opvalt te midden van de fenomenale presentatie. Een linke zet in een spel gemaakt voor fans van science fiction films.
Conclusie
Twee bad-ass monsters maken niet automatisch een bad-ass spel. Het prachtige uiterlijk en de uitgebreide multiplayer zijn erg fijn, maar de lompe, onhandige besturing en een zwaar teleurstellende singleplayer maken dat we dit niet met gerust hart kunnen aanraden. We blijven achter met het gevoel dat lang niet alles uit de mogelijkheden is gehaald. Als je geïntrigeerd bent door het concept van twee filmmonsters die het met elkaar aan de stok krijgen, ben je beter af met Aliens versus Predator 2. Zelfs al is dat spel bijna tien jaar oud.
Pluspunten:
+ Elk ras speelt zoals in de films
+ Goeie graphics
+ Betere balans in multiplayer
+ Behoorlijk goed functionerende melee
Minpunten:
- Campaigns zitten lang niet zo goed in elkaar als in AvP2
- Matige internetondersteuning
- Makkelijk exploiteerbare stealth kills
- Besturing van Predator en met name Alien nodeloos ingewikkeld
PDF 
